برای همهی ما همهی روزها فراموش میشوند به جز همان یک روز که نشانی آن را به هیچکس نگفتهایم. محمدرضا عبدالملکیان

با تو حکایتی دگر این دلِ ما بسر کند باور ما نميشود در سر ما نميرود از گذر سينه ما يار اگر سفر كند .....

میان خواب و بیداری،
پهلو به پهلو می شوم...

میان رنج و آسایش،
بر بسترم ،می غلتم...

میان ایمان آوردن وباور نکردن ،
بالا و پایین می رود، عقلم،
درطول و عرض وجودم...

همه هستند و هیچ کس نیست ...
در حوالی زمین و آسمان،
تمرین می کنم مردن و دوباره برخاستن را...

صد هزاران دام و دانهست ای خداما چو مرغان حریص بینوادم بدم ما بستهٔ دام نویمهر یکی گر باز و سیمرغی شویممیرهانی هر دمی ما را و بازسوی دامی میرویم ای بینیازما درین انبار گندم میکنیمگندم جمع آمده گم میکنیممینیندیشیم آخر ما بهوشکین خلل در گندمست از مکر موشموش تا انبار ما حفره زدستو از فنش انبار ما ویران شدستاول ای جان دفع شر موش کنوانگهان در جمع گندم جوش کنمولانا،مثنوی دفتر اول